داغی که هنوز تازه است؛ جنایت وینسنس و سکوتی که جهانی شد

یادداشت / دیری ها / محمود سهرابی/  ۳۷ سال از یکی از تلخ‌ترین حوادث تاریخ معاصر ما گذشته است؛ حادثه‌ای که هنوز هم وقتی نامش برده می‌شود، بغض گلوی انسان را می‌فشارد. ۱۲ تیر ۱۳۶۷، روزی بود که آسمان خلیج فارس به خون نشسته و وجدان بشری زیر فشار سیاست و قدرت، خاموش شد. هواپیمای مسافربری پرواز شماره ۶۵۵ ایران‌ایر، در حالی که از بندرعباس عازم دبی بود، تنها چند دقیقه پس از پرواز، هدف دو موشک شلیک‌شده از ناو جنگی وینسنس ایالات متحده آمریکا قرار گرفت و در آسمان آتش گرفت.

۲۹۰ انسان بی‌گناه، شامل ۶۶ کودک، زنان، مردان، سالمندان و خدمه پرواز، همگی در کسری از ثانیه به شهادت رسیدند. این نه یک اشتباه بود و نه یک حادثه. همه چیز با دقت و از پیش طراحی‌شده صورت گرفت. هواپیما در مسیر تجاری، با روشن بودن رادار و دستگاه‌های هویتی، در حال پرواز بود و همه چیز نشان می‌داد که این پرواز، نظامی نیست. اما آمریکا، با وقاحت، اعلام کرد که خدمه ناو، آن را با هواپیمای جنگی اشتباه گرفته‌اند!

در این میان، آنچه دل را بیشتر به درد می‌آورد، نه فقط خود جنایت، بلکه نحوه واکنش جهان به آن است. نه تنها هیچ‌کس در آمریکا محاکمه نشد، بلکه فرمانده جنایتکار ناو وینسنس، با مدال افتخار هم تقدیر شد. رسانه‌های غربی، با سکوت یا توجیه، صورت ماجرا را تطهیر کردند و افکار عمومی جهان، با موجی از دروغ و تحریف مواجه شد.

این حادثه، آزمونی بود برای مدعیان حقوق بشر، عدالت و آزادی. آزمونی که مردود شدند. آیا اگر این هواپیما آمریکایی یا اروپایی بود، باز هم همین برخورد صورت می‌گرفت؟ چرا آمریکا تا امروز حتی یک عذرخواهی رسمی از ملت ایران نکرده است؟

امروز، ما فرزندان جنوب، ما مردمان خلیج فارس، فراموش نکرده‌ایم و نخواهیم کرد. هنوز هم موج‌ها داستان آن پرواز را زمزمه می‌کنند و دل‌های ما، سنگینی غم آن روز را بر دوش دارند.

این یادآوری، فقط مرور یک فاجعه نیست؛ هشداری است برای نسل امروز که حقیقت را از لابه‌لای لایه‌های سانسور و روایت‌سازی غرب، بیرون بکشد و نگذارد خون بی‌گناهان، در تاریخ فراموش شود.

داغ ۱۲ تیر، زخمی است که هرگز التیام نیافته. اما روایت آن، زنده است؛ چون عدالت، هرچند دیر، اما مسیر خود را خواهد یافت.