انسانِ عصیان‌زده علیه انسان

دیری ها، حسن مختارزاده/ یادداشت / امروزه گاه‌وبیگاه، وقت و بی‌وقت، از سرِ حوصله یا بی‌حوصلگی، با اراده برای دانستن یا بی‌اراده برای گذراندن وقت، به دنیای رسانه‌های مکتوب یا رسانه‌های دیجیتال و نیز رسانه‌های تصویری و پلتفرم‌های رنگارنگِ نشوونما کرده سر می‌زنیم؛ تنها یک عنوان و یک نام در سبک‌ها و سیاق‌های مختلف جلب توجه می‌کند.

اما نه جلب توجهی که آرامشت دهد، نه جلب توجهی که مرهم آلام روحت باشد؛ بلکه جلب توجهی در زمخت‌ترین شکل ممکن؛ تراژدی دردناکی به نام عصیان، عصیان انسان علیه انسان. آن هم انسان‌هایی که مدعی ساختن و اختراع دنیای توسعه، تکامل، ترقی و جهش به سوی کشف علوم مختلف در دنیای ناشناخته‌ها هستند.

عصیانی که جنگ را تنها عامل برتری قدرت می‌داند. انسان حریص و طماعی که دیگر چنگ‌اندازی به دنیای انباشت دلار و جلوه‌گری‌های مادی، روح سرکش او را آرام نمی‌کند. او به هر سو چنگ می‌اندازد تا خودی نشان دهد و عصری دهشتناک در تاریخ زیست نامتعادل خود بیافریند.

و این‌گونه است که مدعی می‌گردد؛ مدعی برتری تفکرات منفی خون‌آشامان قرن، برتری نژادی، قومی و قبیله‌ای، و برتری اندیشه‌هایی خلاف مسیر انسانیت.

و ما، انسانِ عصر نوین، شاهد رخدادهایی به نام جنگ هستیم؛ جنگ‌افروزان و جنگ‌طلبان، آن هم در معیارهایی بس دهشتناک و دردآور؛ تا بدانجا که به‌راحتی میعادگاه علم و اندیشه را در زیباترین روزهای تولدِ نوباوگان شاد و خندان، بمباران می‌کنند و خالق شرم‌آورترین تصاویر پستی و حقارت تفکرات شوم می‌گردند.

شاهد ترور انسان توسط انسان هستیم؛ شاهد زیرورو شدن خانه‌ها و کاشانه‌هایی که لحظاتی پیش، زندگی در آن لبخند می‌زد. انسان‌هایی بی‌خبر از دنیای زمخت و تاریک تفکرات شیطانی، عشق می‌ورزیدند، درس مهر و محبت و شور و شادی را تکرار می‌کردند و تجربه می‌نمودند، و اکنون زیر خروارها خاک آرمیده‌اند.

آمریکای مدعی تمدن غرب، آمریکای مدعی توسعه و تکامل عصر نوین، آمریکای مدعی کاشف علوم مختلف در مسیر توسعه همه‌جانبه زندگی در عصر تکنولوژی، و مدعی نژاد برتر، عصیان‌زده و هراسان، رخ شیطانی خویش را نمایان کرده است.

انسانِ ماشینیِ تکنولوژی‌زده، پرورش‌یافته در مکتب قدرت، تصمیم بر تسلط بر جهان، در شرق و غرب می‌گیرد. هر از گاهی مدعی مالکیت طرحی، مکانی یا معیاری تحت عناوین مختلف می‌شود؛ در حالی‌که خود را زیرمجموعه سازمانی می‌داند که مدعی پاسداشت حقوق ملل جهان است.

ایستادگی در برابر این عصیان، جرم تلقی می‌شود و مجرم به هلاکت محکوم است. این عصیانِ انسان ماشینی، آشوب‌زده علیه انسان آرمان‌خواهی است که به اصل تکامل بشریت در چارچوب قانون و حقوق انسانی معتقد است.

این روزها خاورمیانه درگیر این تراژدی دردآور است. دو واژه تلخ و زمختِ امپریالیسم و صهیونیسم، در اتحادی شیطانی و شوم، پایه‌گذار این طرح نامیمون و مصیبت‌بار شده‌اند و دامنه آن از خاورمیانه نیز فراتر رفته و جهان را دربرگرفته است.

زمین در انحصار جنگ است، دریا در انحصار جنگ است و آسمان نیز در انحصار جنگ. ایران سر سازش با ظلم و تعدی ندارد. طوفان آغاز می‌شود؛ تحلیلگران شرق و غرب از طوفان ایرانی می‌گویند.

آمریکا عصیان می‌کند، اسرائیل مسیر دیگری از انسان‌کشی و کودک‌کشی را، برخلاف همه معادلات ادعایی، پیش می‌گیرد؛ اما باز هم زمین‌گیر می‌شود. کره جنوبی کره شمالی را تهدید می‌کند. پاکستان گاهی به افغانستان و گاهی به هند می‌نگرد. اوکراین و روسیه در مسلخی دیگر، انسان‌های بیشتری را به قربانگاه می‌فرستند.

کشورهای همسایه در خلیج فارس به پایگاه‌های دشمن بدل می‌شوند. ونزوئلا در یک سو و کوبا در سوی دیگر، آماده موج بعدی جنگ‌افروزی می‌شوند. مصر داستانی دیگر دارد. ناتو بازی دیگری آغاز می‌کند. دیدارهای نمایشی سیاستمداران آمریکا، انگلیس، روسیه و چین به تصویر کشیده می‌شود.

از آن سو، اقتصاد جهانی فلج می‌شود؛ بازی نفتکش‌ها، دلارها و ارزها توسط دلالان با شتاب و هراس پیش می‌رود. انسان‌های بیمار، دردمند و در بستر، در انتظار دارو، با مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کنند. تورم و تحریم سر برمی‌آورند.

سازمان ملل نیز تنها جلسه برگزار می‌کند و گاه محکوم می‌کند؛ آن هم صرفاً برای گذران وقت و رفع کسالت. و باز، این تراژدی در زشت‌ترین شکل خود، در برابر چشم جهانیان توسط جانیان قرن شکل می‌گیرد.

این است عصیان انسان مسخ‌شده علیه انسان؛ و این است مکر شیطان، که همچنان قد می‌کشد، کشتار می‌آفریند و خود را مدعی تمدن قرن می‌داند.

زرنگی می‌گفت:

«دفتر حکایت به پایان می‌رسد، اما همچنان باقی است…»