ستارگان صورتی؛ دخترانی که زیر آوار خاک ماندند، اما پرچمدار ماندن شدند

ستارگان صورتی؛ دخترانی که زیر آوار خاک ماندند، اما پرچمدار ماندن شدند/به قلم ریحانه فخرائی /پایگاه خبری دیری ها 

به نام پروردگار متعال

دختر، واژه ای است که رنگ صورتی را در ذهن نمایان کرده و لبخند شیرینش، نشان از قلب بزرگ او می دهد. برای هر پدری که دختری را خدا نصیب او کند ، این لذت برایش شیرین تر از قند است . درون خانواده، دختر همچون گلی مراقبت می شود و چشم های بارانی اش ، خبر از دل نازک و قلب صورتی اش ، می دهد. در دوران جاهلیت و در صدر اسلام، ، زنده به گور کردن دختران فرایندی عادی و مرسوم برای جامعه جاهل عرب بود. به محض متولد شدن دختران، آنها را زیر خروارها خاک و در دل زمین دفن می کنند که مبادا بی آبرو شوند.

در همین هنگام دختر پیامبر به اذن خدا پا به عرصه دنیا نهادند. اعراب، پیامبر را ابتر خواندند و خیال باطلی را در ذهن خویش قرار دادند که محمد، نسلی نخواهد داشت و کسی نسل او را ادامه نخواهد داد و نابودی نسل او حتمی است. اما زهی خیال باطل، زهرای اطهر س شد نور چشم پدر و خداوند همسری برای وی قرار داد که از بهترین های زمانه بود. از نسل حضرت زهرا (س) یازده امام پا به عرصه وجودیت گذاشته و نهال امامت را به درختی تنومند تبدیل کردند.

ارزش دختر و زن را می توان از حدیث کسایی دانست که در آن از زنی صحبت کرده است که تمام مردان خانه اش را دور هم جمع می کند و همگان زیر یک عبا، به یک تفسیر خامس آل عبا می شوند.

دشمن خوب میداند که وجود دختران و زنان، نشان از پویایی و زنده بودن جامعه اسلامی است. آنها خوب متوجه اند که تربیت مادران و دختران سه نسل را پشتیبانی می کند. اول زمانی که از دامن زن مرد به معراج می رسد . دوم زمانی که دختر به مقام شایسته مادری می رسد و فرزندی را تربیت می کند که می شود سربازی برای این ملت و سوم مادری که این روش تربیتی را منتقل میکند، نوه هایی را رشد و تربیت می دهد که می شوند مردمانی با اخلاص و جان فدایان رهبرشان.

در زمان رضاخان که با تحریف و محدود کردن حجاب زنان ایرانی، آنها را به ورطه نابودی کانون خانواده و بی حیایی کشاند. قیام گوهرشاد را به یاد بیاورید که چگونه حرم مطهر حضرت رضا (ع) را، با خون مالامال کردند. انقلاب اسلامی زنان را آنچنان مقدس ارزش میگذارد که زنان را نه وسیله ای برای لذت، بلکه عاملی برای تربیت می داند. اسلام زنان را از پرتگاه بی حیایی و بی عفتی به قله عفت و حیا رساند و آنچنان که می بینید، زنان اینک پرچمدار امت اسلام هستند. وجود مادران، دختران و همسران شهدا، نشانه هایی از ایستادگی زنان در کشورهای اسلامی همچون ایران است. حالا دشمن دست گذاشته است روی نسل کشی و از همه مهم تر به شهادت رساندن دختران این سرزمین.

سال شصت که منافقین کودکان و دختران کُرد را زنده به گور کرد و سپس شهادت شهیده زینب کمایی با چادری که نشان از حیای او می داد در دهه شصت هجری شمسی. اقدام تروریستی در کرمان در سیزدهم دی ماه سال ۱۴۰۲ هجری شمسی، آری آنها از ریحانه هجده ماهه با گوشواره های قلبی هم نگذشتند. دیگری ملینای سه ساله ای که در کرمانشاه، مقابل چشمان پدرش به ضرب گلوله پر کشید و لبخندی از او به یادگار مانده است. آنیلا را بگویم که در نه سالگی اش آن هم در صف پمپ بنزین، در اصفهان بی گناه خونش ریخته شد. از نوه رهبری بگویم که هنوز دو سالش هم نشده بود و در کنار پدربزرگ غیورش،طعم تلخ موشک های صهیونیستی را چشید.و اما داغ تازه تر، دختران مدرسهِ شجرهِ طیبهِ میناب، همان هایی که با دو موشک اربااربا شدند و صدایی از سازمان ملل یا بهتر بگویم، سازمان سکوت شنیده نشد برایشان. این ها دختران و جگرگوشه های این سرزمین بودند.

حالا دختران ما جسم های نحیفشان زیر خروارها خاک آرام گرفته ولی روح های بزرگشان کنارمان حضور دارند و ما را تماشا می کنند.

باشد که حضورمان در میدان،باعث تسکین درد خانواده های شهدا گردد.

روزتان مبارک ستارگان صورتی آسمان بیکران ایران اسلامی.

✍🏻به قلم ریحانه فخرائی

#روایت_دانشجویی