یاد مظلومیت در سرزمین امن الهی؛ زخمی که التیام نیافت

یاداشت / محمود سهرابی / فعال رسانه جنوب استان بوشهر / دوازدهم خرداد، نه فقط یک روز در تقویم شمسی ماست، بلکه نشانی است از اندوهی جاودانه که هنوز در دل‌هایمان سنگینی می‌کند.

در چنین روزی در سال ۱۳۶۶، سرزمین وحی – که باید مأمن زائران بیت‌الله‌الحرام باشد – به صحنه‌ای خونین بدل شد و حدود ۴۰۰ زائر بی‌گناه، از جمله زنان و مردان ایرانی، در راهپیمایی «برائت از مشرکین» به دست نیروهای امنیتی عربستان به شهادت رسیدند.

این حادثه، نه فقط یک جنایت هولناک بلکه لکه‌ای ننگین بر پیشانی مدعیان خادم‌الحرمینی بود که حرمت حرم امن الهی را شکستند.

زائرانی که با دل‌های مشتاق و لب‌های لبیک‌گو پا به حرم امن نهاده بودند، بی‌آنکه دست‌شان به خشونتی آلوده باشد، با گلوله، گاز اشک‌آور و باتوم سرکوب شدند؛ گویی امنیت کعبه در آن روز، نه در سایه توحید، بلکه در قساوت و سیاست تأمین می‌شد.

حادثه مکه، فقط یک فاجعه انسانی نبود؛ بلکه نماد برخورد دو نگاه با حج و کعبه بود، نگاهی که حج را صرفاً آیینی فردی می‌بیند و نگاهی دیگر که آن را بستری برای بیداری امت اسلامی و اعلام انزجار از ظلم، استکبار و استعمار می‌داند.

امام خمینی(ره) آن سال‌ها فرمودند: «حج بی‌برائت، حج نیست»، و همین جمله بود که دل‌های آزاده جهان اسلام را به جنبش وا‌داشت؛ اما عربستان که آن روزها بیش از هر چیز در پی رضایت اربابان غربی خود بود، با خشونت به استقبال پیام برائت رفت.

امروز، با گذشت دهه‌ها، هنوز هم این فاجعه در حافظه ملت ایران زنده است، زنده نه به‌عنوان خاطره‌ای دردناک، بلکه به‌مثابه سندی تاریخی از مظلومیت امت اسلامی در برابر ستم و خیانت. سکوت مدعیان حقوق بشر در برابر این جنایت، بیش از هر چیز، پرده از استانداردهای دوگانه آنان برداشت. چرا وقتی خون در «مکه» بر زمین ریخت، جهان فریاد نزد؟ چرا هیچ دادگاهی برپا نشد؟ و چرا هنوز هیچ‌کس پاسخگو نیست؟

ما فرزندان جنوب، که سال‌هاست زائران زیادی را به سرزمین وحی بدرقه کرده‌ایم، هنوز هم داغ آن روز را با خود داریم، هر سال که این روز فرا می‌رسد، گویی یک بار دیگر همان کاروان‌های خونین را به یاد می‌آوریم، همان زائرانی را که با لباس احرام، ولی با پیکری خونین بازگشتند.

بر ماست که یادشان را زنده نگه داریم، نه فقط در تقویم، که در دل‌ها و در مطالبه عدالت، فریاد ما خاموش نخواهد شد تا روزی که حقیقت روشن شود و حرمت حرم امن الهی به راستی پاس داشته شود.