دزفول؛ شهر ایمان و ایستادگی، روایتی از مقاومت بی‌وقفه

یادداشت / کبری بحرانی / دیری ها / چهارم خرداد، تنها یک روز در تقویم نیست؛ نماد استقامت یک ملت در قالب یک شهر است. شهری که در اوج جنگ تحمیلی، هدف بیشترین حملات موشکی قرار گرفت اما نه تنها خم به ابرو نیاورد، بلکه سنگر روحیه و ایمان ملی شد. دزفول با 176 موشک، بیش از 2500 گلوله توپ و هزاران بمب و راکت، صحنه‌ حقیقی پایداری شد؛ نه فقط به لحاظ نظامی، بلکه در بُعد انسانی، فرهنگی و اجتماعی.

من، به عنوان یک خبرنگار که سال‌ها در دل حوادث و اخبار حضور داشته‌ام، هر بار که به دزفول نگاه می‌کنم، گویی با کتابی از شجاعت روبه‌رو هستم. در خیابان‌های دزفول، هنوز صدای مادرانی شنیده می‌شود که در حیاط خانه‌های بی‌سقف‌شان سفره انداختند، و کودکانی که زیر آژیر حمله، درس خواندند و مردانی که با نان شب‌شان خاکریز ساختند.

آنچه دزفول را به نماد مقاومت تبدیل کرد، فقط حجم حملات نبود، بلکه نوع واکنش مردم بود. مردمی که حاضر نشدند شهر را ترک کنند، حتی در اوج حملات. مسجد جامع دزفول، هنوز خاطره شب‌هایی را دارد که پناهگاه جان‌ها بود و مأمن دل‌ها. مدارس، بهداری‌ها، بازار و حتی خانه‌ها در خدمت جبهه بودند. زنان دزفولی پشت جبهه‌ای ساختند که محکم‌تر از دیوارهای دفاعی بود.

امروز که سال‌ها از آن روزها گذشته، نسل جدید ممکن است آن روزها را فقط در قاب تصاویر یا خطوط کتاب‌ها دیده باشد، اما ما وظیفه داریم چراغ این خاطرات را روشن نگه داریم. روز مقاومت و پایداری، فرصتی است برای بازخوانی رشادت مردمی که بی‌نام و نشان، تاریخ‌ساز شدند.

چهارم خرداد فقط روز دزفول نیست، روز ایران است. روزی برای بازاندیشی در ارزش‌هایی چون ایثار، وحدت، وفاداری و ایمان. امروز ما نیازمند بازخوانی معنای مقاومت هستیم؛ مقاومتی نه فقط در برابر جنگ نظامی، بلکه در برابر فراموشی، بی‌هویتی و بی‌تفاوتی.

باشد که با پاسداشت این روز، به نسلی که در آرامش امروز پرورش می‌یابد، بیاموزیم آرامش و امنیت، نتیجه ایستادگی و فداکاری کسانی است که جان دادند اما خاک ندادند.

یادداشت به قلم کبری بحرانی، خبرنگار پایگاه خبری دیری ها