تشییع و تدفین شهید گمنام در «شهنیا»؛ روستایی غرق در عطر ایثار

یادداشت/میلاد احمدی /دیری،ها «شهنیا»، صبحی متفاوت را آغاز کرد؛ صبحی که عطر ایثار و بوی بهشت در کوچه‌های آن پیچیده بود. مردمان این روستا آمده بودند تا قهرمانی گمنام را در آغوش خاک به امانت بسپارند؛ قهرمانی که نامش گمنام بود اما حضورش پر از شکوه و معنویت.

از لحظات ابتدایی روز، جمعیت به‌سوی محل یادمان روانه بودند. پیر و جوان، زن و مرد، هرکدام با چشمانی پر از اشک و قلبی سرشار از افتخار، آمده بودند تا پیام خود را به شهیدی که برای آرامش این خاک جان داد، برسانند. کودکان با پرچم‌های کوچک ایران، دستانشان را به نشانه احترام بالا گرفته بودند و مداحی که با نوای جان‌سوزش دل‌ها را به یاد عاشورا برد، فضای مراسم را معنوی‌تر کرد.

تشییع آغاز شد و پیکر شهید گمنام بر دوش مردم شهنیا حرکت کرد. قدم‌به‌قدم، زمزمه “لبیک یا حسین” و “شهید گمنام، خوش آمدی” فضای روستا را پر کرده بود. اشک‌ها جاری بود و سکوتی سنگین، عظمت این لحظه را در دل‌ها حک می‌کرد.

هنگام تدفین، فرمانده سپاه دیّر با احترام تابوت شهید را باز کرد و پیکر مطهر او را در آغوش گرفت. اشک‌های فرمانده که بر پیکر شهید می‌چکید، لحظه‌ای به یادماندنی از اوج ارادت به شهدا را رقم زد. سپس با ذکر نام خدا، این مسافر آسمانی را به آرامش ابدی در دل خاک سپرد.

در همین لحظه، خانواده شهدا به دور قبر حلقه زده بودند و با گویش محلی خود نجوای “دی برارم، دی برارم” (برادرم، برادرم) بر لب داشتند؛ کلماتی که با بغض و اشک، حال و هوای مراسم را عمیق‌تر و جان‌سوزتر کرده بود. این نجواها، یادآور داغ عزیزانی بود که برای عزت و سربلندی وطن، به شهادت رسیدند.

در سخنان مسئولان، بارها از پیام شهدا و وظیفه ما در پاسداری از آرمان‌های آنان یاد شد. اما پیام اصلی را خود شهید برایمان آورده بود؛ پیام ایثار، مقاومت و عشق به وطن.

امروز شهنیا، دیگر تنها یک روستا نیست؛ اینجا مزاری از بهشت بر زمین است. شهیدی که گمنام آمده بود، اما یاد و خاطره‌اش برای همیشه در دل مردم شهنیا ماندگار خواهد بود. این خاک، امروز مقدس‌تر شد، چرا که امانت‌دار قهرمانی شد که برای امنیت و عزت ایران اسلامی از جان گذشت.

انتهای پیام/

خبرنگار؛ میلاد احمدی